Een papieren vliegerke

Frits was een held.

2008-12-14T18:23:00.000+01:00

Frits was een held, en daar kon hij niets aan doen.
Hij was zo geboren. Zijn ouders hadden hem zo opgevoed.
Vaak wilde hij geen held zijn, maar dat ging niet, want hij was het wel.

Toen hij acht was had hij nog tegen zijn moeder gezegd dat hij geen held wilde zijn. Hij wilde veel liever een visser zijn, of een tuinman. Dat had hem vijf dagen kamerarrest gekost. Daarna was hij naar zijn vader gegaan en had hem ook gezegd dat hij geen held wilde zijn. Zijn vader vouwde zijn krant op legde die op de salontafel. "Je moeder had me zoiets als verteld.", zei hij. "Ze zei ook dat ze je er vijf dagen kamerarrest voor gegeven had. Je zou er nu wel niet meer aan moeten denken, zei ze me. Je wilde een tuinman worden, of een visser, zo is het toch hé?"

"Ja papa, dat wil ik.", zei Frits vastbesloten. "Toen we vorige maand die draak wegjoegen uit de tuin van de koning, had ik zoveel bewondering voor de tuinman. Hij liet alle bloemen zo prachtig bloeien, en alles was zo kunstig bij elkaar gezet. Hij had de bomen zo sterk en groot en fier laten groeien. Dat wil ik ook!", zei Frits in zijn hartstocht.

"Zozo," zei zijn vader, "en waarom visser? Heeft dat te maken met de maand daarvoor?"
"Ja!", antwoordde Frits, "toen we het handelsschip begeleidden en bevrijd hebben van die reuze octopus. Op de terugweg ben ik naast ouwe Benny gaan zitten en heb gezien hoe hij viste. Dat is toch geweldig, eten vinden met enkel een draadje en een worm?"
Zijn vader lachte. "Dat is zeker geweldig jongen, maar niet voor jou. Jij hebt heldenbloed in je zitten! En dat heb je net laten zien. Kom maar even op mijn schoot zitten, dan leg ik het je uit."

Frits gehoorzaamde en kroop op vaders schoot. Vader legde een gespierde en behaarde arm rond hem en hield hem liefdevol en stevig vast. Hij kuchte en begon.
"Wij zijn helden jongen, daar kunnen we niets aan doen en daar kunnen we niet van wegrennen. Ik heb het ook geprobeerd." Frits' ogen werden groot van verbazing. "Jaja, zei zijn vader. Toen ik zestien was wilde ik perse een afwashulpje zijn. Het was zo anders dan al dat heldengedoe. Het was exotisch! En dus liep ik weg van huis. Dat was me al gelukt, maar het weglopen van het lot, dat was nog iets anders."

Hij zuchtte, zijn ogen stonden ergens ver weg en in zijn brein speelde zijn herinneringen zich terug af als een al te bekende film. "Ik vond een baantje als afwashulpje, en het ging een tijdje goed, een week of zo, tot plots het restaurant overvallen werd. Ik kon er niet aan doen, het zit in ons bloed, het is te sterk, en ik heb die twaalf man uitgeschakeld met een schotelvod en een sponsje, voordat ze ook maar een schot konden lossen." Zijn vader zuchtte. "Zo is het nu eenmaal met ons, we kunnen er niet aan ontsnappen, zelfs jij niet, je bent er zelfs nu mee bezig.'

"Wat, hoe bedoel je dat?", zei Frits verbaasd. "Er zijn hier toch geen monsters, of bandieten of piraten?" "Nee", zei zijn vader, "maar jij bent na je huisarrest weer direct naar mij gekomen om het hier te proberen en de kans te maken om veel problemen te hebben. Als je zo doorgaat wordt je nog de grootste held van al. Als je er echt in slaagt om het te ontlopen en tuinman te worden, als je het lot verslaagt en ervoor kunt zorgen dat je geen held meer bent ben je er wel weer een. Want jij hebt dan dat gedaan wat geen enkele andere held kon. Dat is wat helden doen, het noodlot uitdagen, verslagen en ermee lachen. Van mij mag je proberen, maar je wordt er enkel een grotere held van, de grootste van allen. En daarvoor heb je training nodig, en dus moet je nog eventjes held blijven, tot je sterk genoeg bent om het lot te verslaan. Tot je slim genoeg bent om de kansen te keren. Dus je moet het nog een tijdje uithouden mijn jongen.", zei zijn vader en zette hem terug op de grond. Frits ging in de zetel zitten en staarde verslagen voor zich uit.

"Dus zo voelt het om geen held te zijn, verslagen en moedeloos", zei hij en zijn vader liet zijn kop koffie vallen van verbazing. Frits was een held, met de nadruk op was.

God is nodig voor kunst.

2008-06-12T11:39:00.004+02:00

Ik las net dat Rothko het onderstaande schreef.

"Without monsters and gods, art cannot enact a drama."

Waarmee hij, als ik het goed begrijp zegt dat kunst het nodig heeft dat er een soort van geestelijke realiteit bestaat. Eentje die we zelfs kunnen zien, ook al is het misschien door de kunst. Anders komt kunst niet tot zijn recht.

Ik vind dit wel cool omdat hij hiermee lijkt te wijzen naar God. Hij weet zelf niet (of wil het niet weten) wie God is, maar merkt, door de kunst, wel dat er iets meer nodig is dan de zichtbare realiteit.

helaas volgt hij dan Freud en Jung, die denk ik zeggen dat we dat zelf maken om zin te geven aan ons leven, terwijl we dat helemaal niet moeten doen, want God is er echt. Hij maakt niet enkel de kunst, maar alles de moeite waard. Hij is de zin van het leven! Wij zijn gemaakt om Hem te aanbidden, door houding, leven, zang, dans en ook schilderen en tekenen. Ieder heeft zijn manier van aanbidding gekregen, ieder heeft zijn manier.

Ik dacht, ik schrijf deze gedachtengang even op, voor ik ze kwijt ben. Misschien zijn jullie er ook wel iets mee.

Er viel me net nog iets op terwijl ik over hem verder las. Hij toont aan hoe gevaarlijk kunst kan zijn. Wikipedia zegt:

Rothko’s new vision would therefore attempt to address modern man’s spiritual and creative mythological requirements and would, as Nietzsche claimed Greek tragedy had, seek to redeem man from the terrors of a mortal life. Modern artistic aims ceased to be Rothko’s goal. From this point on, his art would bear as its ultimate aim the burden of relieving modern man’s fundamental spiritual emptiness, an emptiness created in part by the lack of a mythology to properly address, as Nietzsche wrote, "the growth of a child’s mind and . . . to a mature man his life and struggles" and to provide the aesthetic recognition necessary for the freeing of those unconscious energies previously liberated by the mythological images, symbols and rituals.

Rothko considered himself a "mythmaker," and proclaimed that the only valid subject matter is that which is tragic. "The exhilarated tragic experience," he wrote, "is for me the only source of art."

Hier zegt hij dat hij de mythes maakt en zo goed doet voor de mens, die dat nodig heeft om zin te geven aan zijn leven. En zo wordt kunst een afgod, en hij een afgodmaker. Dit vind ik zo spijtig. God heeft expressie gegeven, maar niet om dit te doen. Een vorm van beelden maken en ervoor buigen. Zo spijtig.

God als Papa

2008-05-20T14:44:00.003+02:00

Altijd als ik het oude testament las, vroeg ik me af waarom God daar zo veel strenger leek.
Een maand geleden of iets langer, had ik weer dezelfde vragen, maar deze keer kwam er iets van een antwoord op.

Ik had net een boek gelezen van Charles Dobson, genaamd "Liefde en Discipline". Hierin legt hij zijn christelijke pedagogische (opvoedkundige) visie uit. En dit is zo ongeveer de samenvatting van wat hij leert:

“Er is veel goed advies gegeven over de gevaren van verkeerd toegepaste discipline; terecht. Een ouder kan een kind helemaal verknoeien door harde onderdrukking en een liefdeloze grillige manier van straffen. Dat adviseer ik bepaald niet. Maar wij zullen onze kinderen geen blijvend letsel toebrengen, als we deze techniek volgen: Leg van tevoren de regels goed en duidelijk vast; laat geen twijfel bestaan over wat wel of wat geen acceptabel gedrag is; als het kind in koelen bloede die bekende grenzen weigert te erkennen, zorg dan dat hij daar spijt van krijgt; toon altijd liefde, warmte, vriendelijkheid en begrip. Discipline en liefde zijn niet elkaars tegenpolen, de een is een functie van de ander. De ouder moet er voor zichzelf van overtuigd zijn, dat straf (zoals hierboven beschreven) niet iets is dat hij zijn kind aandoet, het is iets dat hij voor het kind doet. Zijn houding tegenover zijn ongehoorzame kind is: Ik kan niet toestaan dat je je zo gedraagt, daarvoor houd ik te veel van je.”

En zo zag ik God als machtige en vooral liefdevolle Vader in het oude testament de regels vastleggen waarbinnen Hij ons houden wil.

Verdere meningen?

Strike

2008-04-20T16:28:00.000+02:00

Swoon

2008-04-19T15:54:00.001+02:00

Originally uploaded by C-Monster

Fantastische sticker/poster art. Swoon experimenteert ook met 3D in tentoonstellingen zoals je kan zien.

Ongelooflijk mooi.

Niemand valt buiten de Redding

2008-04-16T08:40:00.003+02:00

Niemand valt buiten de Redding,

zolang ze willen sterven aan zichzelf,
berouw hebben van hun zonden en Jezus volgen.

Radicale Liefde

2008-04-15T12:36:00.003+02:00

"Gij hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult uw naaste liefhebben, en uw vijand zult gij haten.

Maar Ik zeg u: Hebt uw vijanden lief; zegent ze, die u vervloeken; doet wel dengenen, die u haten; en bidt voor degenen, die u geweld doen, en die u vervolgen;

Opdat gij moogt kinderen zijn uws Vaders, Die in de hemelen is; want Hij doet Zijn zon opgaan over bozen en goeden, en regent over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.

Want indien gij liefhebt, die u liefhebben, wat loon hebt gij? Doen ook de tollenaars niet hetzelfde? En indien gij uw broeders alleen groet, wat doet gij boven anderen? Doen ook niet de tollenaars alzo?

Weest dan gijlieden volmaakt, gelijk uw Vader, Die in de hemelen is, volmaakt is."

Mattheus 5:43-48

En Jezus zeide tot hem: Gij zult liefhebben den Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand.
Dit is het eerste en het grote gebod.
En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven.

Mattheus 22:37-39

Matteus 5:14

2008-04-10T22:25:00.000+02:00

Gij zijt het licht der wereld; een stad boven op een berg liggende, kan niet verborgen zijn.

Tegen de Liefde Gezondigd

2008-04-07T15:49:00.001+02:00

Ik ben zo blij over wat God me gisteren liet meemaken.

Ik zat op de trein tegenover een oud dametje dat een klein papieren boekje vasthad dat me deed denken aan een gebedenboekje van een Grieks Orthodox persoon die ik een jaar ofzo ervoor op de trein was tegengekomen. Ze gebruikte een elastiekje als paternosterd ook.

Als bemoediging haalde ik mijn bijbel boven en las erin. Om beurten keken we naar elkaar zonder, denkende dat we het van elkaar niet wisten (ge kent da wel hé). En uiteindelijk, als ze eventjes wat minder biddend leek, vroeg ik of ze Christen was, waar ze een zeer enthousiast ja op antwoordde. Ze was overtuigd Rooms Katholiek.

We raakten aan de praat, en in plaats van direct het 'denominaal gevecht' te beginnen, praaten we over hoe goed God is, en hoe spijtig het is dat zo weinig mensen Hem kennen.

En ze vertelde me hoe ze als jong meisje clinisch dood was geweest, omdat ze te wild de melk aan het karnen was geweest en erin gevallen was. Ik snapte waar ze naartoe wilde en vroeg, "U bent terug gekomen?". Waarop ze positief antwoordde.

Ze vertelde me hoe ze de donkere tunnel doorging (met allemaal geroep en getier van stemmen), daarna allemaal sterren zag voorbijgaan en dan het Licht. Ze vertelde me dat er een energie van dat Licht uitging die enorm intens was. (Ze noemde het de energie die zorgt dat je God zo kan ervaren in gebed. Ik nam gewoon maar aan dat ze de Heilige Geest bedoelde zonder het te weten.)

Ze zei ook dat er zoveel Liefde vanuitging dat het niet voor te stellen is. Ze zei me dat, ondanks haar ziel puur was (ofzoiets) door alles 'juist te doen' in haar leven, ze toch niet in de nabijheid van het Licht kon/durvde komen. Ze heeft letterlijk gesmeekt om terug te mogen omdat ze wist dat ze wel alles juist had gedaan, maar in haar houding tegen de Liefde gezondigd had. "Ik heb tegen de Liefde gezondigd", zei ze me.

En langer konden we niet praten omdat ik bij mijn halte kwam en eraf moest. Ik snap nu, dat de kracht/energie waaruit ze kan bidden beter gedefinieerd kan worden als de Liefde in plaats van de Geest, hoewel die in essentie dezelfde zijn. Enkel vindt ik dat het duidelijker is om te zeggen dat je bid uit Liefde, dan in de Geest. Dat richt de aandacht op het belangrijkste. Terwijl je bij de Geest kan denken aan tongentaal en dergelijke dingen, terwijl de Liefde meer en eeuwig is.

Dank U God!

invloed

2008-04-02T22:01:00.002+02:00

Staan we stil bij wat voor een invloed we hebben op al de kinderen rond ons?
Staan we stil bij die verantwoordelijkheid?

Ik heb vandaag met een kind gesproken dat van thuis uit racistisch denkgoed meekrijgt.
Ik hoor bijna dagelijks de kinderversies/visies op volwassenheid.
De grote mensen worden zeer goed geobserveerd en nagedaan. De handelingen en denkwijzen worden spelenderwijs overgenomen, zeker als ze op de leeftijd komen dat ze groot willen doen.
Wat geven wij hun mee als normaal?

En daarnaast, wat geven wij hun niet allemaal mee dat 'enkel voor grote mensen' is? Zij zien en onthouden het. Het gedrag dat we tegenover hen niet kunnen verantwoorden omdat eigenlijk ons geweten ons zegt dat het niet goed is. Dingen die wij wel mogen en zij niet. Zij onthouden het, en als ze groot willen doen, en laten zien dat ze 'volwassen' kunnen zijn, of ze willen gewoon spelen zoals de grote mensen, dan komt het eruit en is het telaat.

Want zo zijn de grote mensen nu eenmaal.

De grote mensen moeten soms echt wel de kleine mensen beginnen nadoen in plaats van andersom. Geen wonder dat God ons vraagt om te worden als een kind. Geen wonder ook dat dit niet op eigen kracht gaat (het zit er nu eenmaal ingebakken), maar dat God het in ons wil veranderen eens wij het willen.

Zo, gal gespuwd. Sorry.
Maar denk er maar eens over.

Eva-Lianne

2008-03-23T22:24:00.005+01:00

(ik ga je toch missen)

Hersens geschud

2008-03-17T23:11:00.002+01:00

Mijn hersens zijn vorige week behoorlijk door elkaar geschud toen ik van de fiets viel.
Daarbij lag een groot deel van mijn rechtergezichtshelft (lang woord, onthouden voor scrabble) ook wel open. Dat is nu ook nog het enige dat je kan zien. De hersenschudding is voorbij maar heeft me wel tot zegen geweest.

Het heeft me geleerd meer vanuit het hart te bidden. (Dat is de enige optie die oveblijft als uwe kop te zeer doe om te denken). Ik ben God er dus enorm dankbaar voor.

Vandaag

2008-03-11T18:44:00.003+01:00

Vandaag keek ik rustig naar de dappere ruimtevaarder die in zijn shuttle door de ruimte zweefde. Plots was daar een enorme explosie van gouden stofdeeltjes waaruit een elf tevoorschijn kwam en me drie wensen aanbood. Dit werd onderbroken door een gigantische sirene ...

... waardoor ik realiseerde dat de ruimtevaarder iemand van 6 was in een wasmand en de elf een jongen van dezelfde leeftijd (6, niet elf) die maar verkleed was als elf. Ik moest ook direct even een pijntje wegblazen van een hand waar perongeluk op gestapt was.

Bruid

2008-03-11T13:02:00.003+01:00

Hey iedereen,

God is weer goed aan het vouwen, en ik verwacht een vliegertje dat elke moment met een volledige boodschap binnen komt vliegen. (wel, binnen enkele weken, maanden, jaren? ... wat is tijd voor God)

Ik moest net denken dat wij de bruid van Christus zijn en wat dat dan inhoud. Ik begon te denken wat ik zelf zo belangrijk vindt in een relatie (hopelijk zal ik dit ooit eens in de praktijk kunnen testen). Als man (of jongen) vind ik het belangrijk om te kunnen troosten en beschermen. Om een veilige plek te zijn waar mijn princess zou kunnen komen schuilen en tot rust kan komen. Waar ze alles kwijt kan en zich geborgen voelt.

Ik denk dat God dit in iedere man gestoken heeft in relatie tot zijn/de vrouw. Dit is dan volgens mij ook een richtlijn van God voor hoe wij, de kerk en individueel, naar hem toe moeten zijn als bruid. Dit is moeilijk voor mij, omdat ik dan trots en 'zelluf doen' zal moeten opgeven en me helemaal overgeven in Zijn armen, zoals ik wil dat mijn bruid bij mij zal zijn, zodat ik haar kan beschermen en verzorgen.

Wat denken jullie?

Onconventioneel

2008-03-06T18:18:00.005+01:00

Verlsa de draak, bevrijdt de prinses.
Klinkt simpel ...
Tot je doorhebt dat de prinses niet degene was die gevangen was.

En nu ben ik het nieuwe huisdier.

God, de grootste papieren vliegerkes Maker

2008-03-02T09:18:00.001+01:00

Beste mensen,

voor hen die in God geloven,
wat verwacht u van Hem? Waarom gaat u 's zondags naar de kerk of samenkomst van gelovigen?
Waarom leest u door de week uw bijbel? Waarom bid u elke avond?

Is het omdat je dat zo geleerd hebt, omdat het moet of zodat anderen weten dat je gelooft?
Of ben jij een van de weinigen die effectief gelooft dat God zal antwoorden op uw gebed, dat God je zal leren uit Zijn woord en dat Hij door de woorden van de priester, dominee voorganger spreekt. Dat Hij echt geniet van de aanbidding die jij hem hopelijk geeft als je de liederen in kerk voor hem zingt.

Vanmorgen ging mijn alarm. Lekker op tijd om nog voor de dienst te kunnen gaan bidden in het voorbedelokaal dat we daar hebben. Maar ik vroeg me af of ik wel zou gaan. Wat ging er gebeuren? Normaal komt er dan zo'n stemmetje in mijn hoofd of hart (of waar dat 'fatsoen' zich ook verstopt) dat me zegt dat ik niet zo mag denken. Nu was dit echter maar een slaperig gemompel. Ik was eerder wakker dan mijn fatsoen. En God kon tot me spreken.

Wat verwacht ik? Wat heb ik de laatste paar weken meegemaakt? Hoe ben ik door God veranderd en opgebouwd? Wat heb ik meegemaakt met God? En ik heb wel dingen meegemaakt. Ik ben een beetje opgehemeld omdat ik 'de bediening van de week' heb. En ik ben daar zeer dankbaar voor. Maar God kan toch veel meer?! Hoe lang is het geleden dat hij mijn hart helemaal uit elkaar heeft gerukt om een verstopt rot pllekje te verwijderen en daarna mijn hart weer in elkaar te steken?

Waarom maak ik meer met God mee buiten de kerk dan in de kerk? Omdat er meer dagen in de week zijn dan één zondag natuurlijk. Maar ik vraag me af hoe lang het geleden is dat ik echt verwachtte dat God zou 'opdagen' in de dienst en er niemand onveranderd laten. Waar twee of meer in Zijn naam samenkomen, daar is Hij aanwezig. Mensen, we mogen, neen moeten, dit letterlijk nemen.

Maar wij zijn als Israël, net bevrijd uit Egypte, aan de rode zee ons kamp opgeslagen en God aanwezig als een gigantische pilaar van rook en vuur. Ik vraag me dan af hoe die Israëlieten hebben kunnen slapen? God zo aanwezig! De vreze des Heren moet toch zo voelbaar zijn geweest dat de onrechtvaardige in het verste, donkerste hoekje van zijn tent probeerde te kruipen om zich te verstoppen. En de rechtvaardige zou toch zo op zijn knieën in aanbidding neervallen en aanbidden tot hij niet meer kon en dan in slaap vallen.

Maar neen, het volk klaagde. Dan, bij de berg Horeb is God neergedaald op de bergtop als een gigantisch vuur, en de vreze des Heren is groot. Maar als Mozes daar dan veertig dagen is en met God aan het praten is maken ze zich maar gauw een gouden kalf, med de vurige manifestatie van God op de berg op de achtergrond. Hoe komt dit? Ik moet aannemen dat dit een beetje is zoals Big Brother. De eerste dagen in dat huis met overal een camera zijn de mensen die er wonen heel voorzichtig en zich bewust van de camera. Maar na een tijdje zijn het zo gewoon dat ze het vergeten. Ze houden er geen rekening meer mee, en hun ware aard komt boven.

Ik begin zelf net te leren dat God spreekt over lange periodes. Hij kan ook plots iets zeggen, maar vaak duurt het langer en komt het vanuit verscheidene hoeken zodat alles als puzzelstukjes in elkaar valt. Die gedachte vanmorgen was een puzzelstukje in een puzzel waar God toch al meer dan een maand aan bezig is. Dus als je denkt dat je na 40 dagen niets hoort en God je in de steek laat, moet je je maar geen zorgen maken, Hij heeft misschien nog maar het begin gesproken van iets.

Je kan het vergelijken met een papieren vliegerke. Om het goed te kunnen laten vliegen moet ge uwen tijd nemen om eerst de hoekskes op elkaar te leggen en dan te plooien. Een paar keer extra over de vouwen gaan kan geen kwaad, want daardoor worden de vouwen sterker. Dit neemt meer tijd in beslag, maar zal een beter resultaat leveren.

Ik daag jullie dus uit om God te verwachten, niet enkel 's zondags, maar elke dag.
En nu moet ik vertrekken, ik wil niet te laat komen, want God gaat iets doen in de dienst ;-)

Veel zegen iedereen,
Nikolaj

De hoekskes op elkaar

2008-03-01T17:27:00.002+01:00

Jawel, deze keer in't nederlands. Ik ga proberen mijn best te doen en regelmatig te posten.
Ik heb gelezen dat dat nodig is om uw lezertjes te houden (en daar kan ik wel inkomen).

Dat is dus wel een beetje zoals met een papieren vliegerke. Als ge de hoekskes niet op elkaar hebt gevouwen, gaat het niet goed vliegen.

Wat kun je hier verwachten? Ik weet het zelf niet zo goed. Een beetje vanalles denk ik. Over mijn stage, over mijn huis, over mijn interesses. En hopelijk veel over God. We zien nog wel. Misschien zal ik eerst maar eens uitleggen wie ik ben.

Ik ben Nikolaj Bourguignon,
bij sommigen gekend als den Olaj, Kolajke, Niko en Chocolaj.
Mijn 24 winters in leeftijd hebben mij nog niet bijster veel ervaring opgeleverd.
Mijn nieuw leven is echter nog maar 12 jaar aan de gang. Ik ben dus wel degelijk een geestelijke puber die tegen de schenen van het gecompromiseerd christendom in het algemeen (en ook meer specifiek in België) wil schoppen. Maar ik hou me regelmatig nog wel in. Ge moet toch eerst zien of dat ge het zelf goed doet hé.

Ik ben afgestudeeerd als grafisch ontwerper, maar na twee jaar een goede job te hebben gehad kwam God tussenbeide om te zeggen dat Hij dat niet voor mij bedoeld had op die manier. Dus nu studeer ik voor 'begeleider in de kinderopvang', en ik voel me echt wel op mijn plaats. Ik hou er nog meer van dan van tekenen en ontwerpen enzo. Die kindjes leren me zoveel, en dat terwijl ze nog maar amper kunnen praten soms.

Men zou kunnen zeggen dat ik eindelijk op m'n niveau zit. Samen met 3-12 jarigen (op de moment) vliegerkes vouwen. Dat is, doordat ik het aan 1 kindje voordeed trouwens direct een nieuwe rage geworden in de buitenschoolse opvang waar ik nu stage loop.

Verder woon ik in een leefgemeenschap van Kerygma Teams (gelinkte website staat ver achter) en ben ik begeleider in Go-Live, een katholieke tienergroep (en dit terwijl ik zelf geen katholiek ben).

Ge zou eigenlijk kort samengevat kunnen zeggen dat mijn leven een beetje draait rond God en kinderen. En daar zout ge dan nog gelijk mee hebben ook.